Gino zette zijn eerste stappen in de wereld van de atletiek op veertienjarige leeftijd als lange afstandsloper, dit op aandringen van een tante met de bedoeling om er wat killotjes af te lopen. Daar werd hij opgemerkt door de toenmalige sportleraar Willy Van Hautegem die hem erop wees dat hij beter thuishoorde in de wereld van kogelstoters en discuswerpers. De eerste club waar hij bij terechtkwam was 't Swin uit Zwijndrecht. De club zou trouwens later samensmelten met Volharding uit Beveren. Dat is de club waar Gino nog steeds mee nauw samenwerkt. Als veertienjarige kwam hij er terecht bij de werperstrainer Rudy Morjean, die bepalend is geweest voor de verdere sportcarrière van Gino.

23 Juli 1991 is een memorabele dag uit het leven van Gino De gino de keersmaekerKeersmaeker. Die dag verloor hij bij een jammerlijk ongeval zijn linkerbeen tot in zijn knie. Het moet niet gezegd worden wat dat in een mensenleven teweeg brengt. Gelukkig had Gino zijn sport, en twee weken na het ongeval begon hij reeds met de kogel te trainen in de tuin van het Middelheim ziekenhuis. Na een tijdje kwam zijn vader hem ophalen om samen naar het atletiek terrein van Volharding te gaan en daar verder te trainen. Door de prothesemaker Dirk Dhooge en fabrikant Otto Bock werd er dan een prothese ontwikkeld die de zware belasting kon weerstaan die het discuswerpen en het kogelstoten met zich meebracht.

In het eerste jaar na zijn ongeval nam hij voor het eerst deel aan de Belgische kampioenschappen discuswerpen voor andersvaliden waar hij tot ieders verbazing kampioen werd met een worp van 31,95 meter. Meteen kreeg hij een selectie voor een internationale meeting in Hull, waar hij ook nog met de overwinning ging lopen. In 1992 werd Gino op het laatste nippertje geselecteerd voor de Paralympics in Barcelona. Daar leerde hij Jos van Engeland kennen. Jos, vroeger ook een discuswerper, was nationaal trainer voor alle disciplines. Toen hij Gino leerde kennen was hij reeds 10 jaar trainer van de andersvaliden. Door zijn raadgevingen en instructies verbeterde Gino zienderoog. Uiteindelijk behaalde hij op de spelen met de kogel een 13° en met de discus een 11° plaats, wat voor een eerste deelname en zonder speciale voorbereiding zeker niet slecht was.

In 1995 ging Gino van Volharding Beveren naar Atletica Burcht. Dat kwam doordat hij in die periode nog geen contract had als beroepssporter en tewerkgesteld was op de tennisvelden van de wallen waar hij de reservaties deed. In dat jaar was hij ook, net zoals in 1993 Belgisch kampioen discuswerpen geworden en nu ook voor de eerste keer Belgisch kampioen kogelstoten. Op het WK in Berlijn werd hij met de kogel, met 10,72 meter tweede en met de discus behaalde hij met 36,24 meter brons.
In 1995 lukte het hem voor het eerst om meer dan 40 meter met de discus te werpen. Op de Revival in het Duitse Düderstadt liet hij voor het eerst met 38,44 meter de volledige wereldtop achter zich. De ganse winter werd er dan hard en ononderbroken getraind met het oog op de spelen in Atlanta. Daarbij kon hij ook nog deelnemen aan de Pre Olympische stage in Vittel, georganiseerd door de VLG ( Vlaamse Liga voor Gehandicaptensport.)

In april 1996 gooide hij in Ciney 41.04 meter en twee dagen later in Sart Tilman verbeterde hij officieus het wereldrecord met 41.24 meter. Natuurlijk stond alles dat jaar in het teken van de Olympische spelen in Atlanta. Op 23 Augustus was het eindelijk zover, na een spannende strijd won Gino Goud in het discuswerpen met daarbij ook nog een nieuw wereldrecord dat nu op 42.8 meter stond. In het kogelstoten werd hij uiteindelijk vijfde.

In 1997 kwam Gino terug bij zijn oude club Volharding Beveren met als trainer Rudy Morjean. 1997 werd een succesjaar, met Rudytal van medailles, onder andere op de Europese kampioenschappen in Madrid waar hij in het kogelstoten brons behaalde met een worp van 11,57 meter. In het discuswerpen werd hij met meer dan 45 meter Europees kampioen. In dat zelfde jaar werd hij ook terug Belgisch kampioen met 42,28 meter. Later in datzelfde jaar slaagde hij er in om zelfs 45,38 meter (een officieus wereldrecord) te werpen. Het zou nog tot het jaar 2000 duren vooraleer er iemand in slaagde verder te werpen. In december 1997 kreeg Gino dan ook een prof contract aangeboden van Bloso.

In 1998 werd Gino geteisterd door een zware blessure, en ondanks het verbod van de dokter om deel te nemen aan de wereldkampioenschappen in Birningham nam onze atleet toch deel aan de kampioenschappen en werd daarenboven nog wereldkampioen in het discuswerpen, in het kogelstoten werd hij dan de vijfde.

Op de Wereldkampioenschappen in Barcelona in 1999 stond Gino bijna de ganse wedstrijd aan de leiding in het discuswerpen tot de Zuid-Afrikaan Lombard met zijn laatste worp het wereldrecord brak en Gino zo als tweede eindigde. Met de kogel eindigde hij op de derde plaats.

Het jaar 2000 was met het overlijden van de vader van Gino tijdens de voorbereiding van Sidney een emotioneel zeer moeilijk jaar. Tijdens de Paralympics in oktober slaagde Gino er dan toch nog in om de vierde in het kogelstoten te worden en tweede in het discuswerpen.

In het jaar 2001 is Gino er dan in geslaagd om zowel in het kogelstoten als het discuswerpen Europees kampioen in Assen te worden. In dat jaar in het de enige keer dat hij er in geslaagd is om goud te behalen op een groot kampioenschap in het kogelstoten.Eind dat jaar werd er ook een trainerswissel doorgevoerd en kwam Tony Duchateau in de plaats van Jos Van Engelen. Er werd dan ook beslist om in Frankrijk met een franse trainer samen te werken, wat een grote ontgoocheling werd, want inplaats van vooruitgang te boeken kwamen er alleen maar slechtere resultaten.

Op het WK in 2002 kwam er voor het discuswerpen toch nog een zilveren medaile, terug achter de Zuid-Afrikaan Lombard.
In 2003 was Gino nog altijd in Frankrijk aan het trainen, en werden de resultaten alleen maar slechter, tot op het Europees kampioenschap in Assen. Daar werd er slechts brons gewonnen in het discuswerpen en in het kogelstoten de vijfde plaats. Stilaan kwam het besef dat het zo niet verder kon en na zijn thuiskomst van Assen sprak Gino af met Tony DuchateledTonyDuchateau om niet meer naar Frankrijk te gaan trainen, de franse trainer te laten vallen en alleen nog met Tony verder te werken. In drie maanden tijd van uiterst hard werken die daarop volgden zijn ze er dan in geslaagd om dat jaar nog wereldkampioen te discuswerpen te worden en een tweede plaats te veroveren in het kogelstoten op de wereldkampioenschappen in Christchurch in New zeeland, van een ommekeer gesproken.

In 2004 heeft Gino voortdurend met Tony samengewerkt . De Olympische spelen in Athene zijn dan ook uitstekend verlopen met een zilveren medaille in het discuswerpen. In 2005 werd er door het succes van Athene wat later begonnen met de eigenlijke trainingen met dan nog uitstekende resultaten met als uitschieters een Europees record van 46,82 m en een Europese titel te Espo (Finland) in het discuswerpen.

Een hoogtepunt in 2006 was het wereldkampioenschap te Asse waar hij een gouden medaile in de wacht sleepte, niettegenstaande Gino reeds enkele maanden daarvoor op de sukkel was met een zware rugblessure. Later op het jaar was er de geboorte van zijn dochtertje.
In 2006 is ook Jim Edwards, een trainer van de anders validen uit Groot Britanië twee maal trainingen komen geven. In 2007 werd er dan reeds begonnen met de voorbereidende trainingen van de Olympische spelen in Peking. In 2008 is ook tijdens de paas stage Kurt Boffel komen training geven in het kogelstoten, om deze prestaties nog wat omhoog te trekken.

Sinds enkele jaren wordt bijna al de tijd om te trainen doorgebracht in het Bloso centrum in Brugge dat daar uitstekende faciliteiten voor heeft en waar iedereen uiterst behulpzaam is.
Hiermee willen wij ook nog eens alle sponsors en symphatisanten danken voor de steun die ze ons geven, ondanks dat het feit dat sport voor minder-validen praktisch niet in de media vernoemd wordt, dat getuigd dat deze mensen zeker weten wat sport is, en ons mindervalide sporters, een goed hart toedragen.

Onze sponsers MSC Otto Bock Cooreman & Partners Antwerpen

© 2010 - Linoko